...زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.         
زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد.         
زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست.         
خــبــر رفــتــن مـوشـک بـه فـضـا،         
لمس تنهایی ماه، فکر بوییدن گل در کره ای دیگر.         
زنـدگـی شستن یک بشقاب است.         
زندگی یافتن سکه دهشاهی در جوی خیابان است.         
زنــدگــی مــجــذور آیــنــه اســت.         
زنــدگــی گــل بــه تــوان ابـدیـت،         
زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما،         
زندگی هندسه ساده و یکسان نفسهاست.         
هـــر کـــجــا هــســتــم ، بــاشــم،         
آســــمــــان مــــال مـــن اســـت.         
پنجره، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است.          چــــــــه اهــــــــمـــــــیـــــــت دارد         
گــــــاه اگـــــر مـــــی رویـــــنـــــد         
قــــــارچــــــهــــــای غـــــربـــــت؟         
مـــــــــن نــــــــمــــــــی دانــــــــم         
که چرا می گویند: اسب حیوان نجیبی است ، کبوتر زیباست.         
و چرا در قفس هیچکسی کرکس نیست.         
گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد.         
چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید.          واژه هــــا را بـــایـــد شـــســـت .         
واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد.         
چــــتــــرهـــا را بـــایـــد بـــســـت.         
زیـــــر بـــــاران بــــایــــد رفــــت.          فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد.         
با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت.         
دوسـت را، زیـر بـاران بـایـد دیـد.         
عـشـق را، زیـر باران باید جست.         
زیــر بــاران بـایـد بـا زن خـوابـیـد.         
زیـــر بـــاران بـــایــد بــازی کــرد.         
زیر باران باید چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت         
زنــدگــی تــر شــدن پـی در پـی ،         
زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنون است.         
رخـــــت هـــــا را بــــکــــنــــیــــم:         
آب در یــــک قــــدمــــی اســــت...         

سهراب

قـصـر فـردوس بـه پـاداش عـمـل مـی‌بـخشند          مــا کــه رنـدیـم و گـدا دیـر مـغـان مـا را بـس

پـیـش صـاحـب‌نـظـران مـلک سلیمان بادست		بـلـکـه آنـسـت سـلـیـمـان که ز ملک آزادست
آنــکــه گــویــنــد کـه بـرآب نـهـادسـت جـهـان		مشنو ای خواجه که چون درنگری بر بادست
هــر نــفــس مـهـر فـلـک بـر دگـری مـی‌افـتـد		چـه تـوان کرد چون این سفله چنین افتادست
دل دریــن پــیــرزن عــشــوه گــر دهـر مـبـنـد		کاین عروسیست که در عقد بسی دامادست
یاد دار این سخن از من که پس از من گوئی		یـاد بـاد آنـکـه مـرا ایـن سـخن از وی یادست
آنـکـه شـداد در ایـوان ز زر افـکـنـدی خـشت		خـشـت ایـوان شـه اکـنـون ز سـر شـدادست
خــاک بــغــداد بــه مــرگ خــلــفــا مــی‌گـریـد		ورنه این شط روان چیست که در بغدادست
گــر پــر از لــالــه ســیــراب بــود دامـن کـوه		مــرو از راه کــه آن خــون دل فــرهــادســت
هـمـچـو نرگس بگشا چشم و ببین کاندر خاک		چـنـد روی چـو گـل وقامت چون شمشادست
خــیــمــهٔ انـس مـزن بـردر ایـن کـهـنـه ربـاط		کـه اسـاسـش هـمـه بـی موقع و بی بنیادست
حـاصـلـی نـیـسـت بـجز غم ز جهان خواجو را		شــادی جــان کــســی کـو ز جـهـان آزادسـت

خواجوی کرمانی - غزل ۱۱۱

مـن مـسـت مـی عـشـقـم هـشیار نخواهم شد		وز خـواب خـوش مـسـتـی بـیـدار نـخواهم شد
امــروز چــنــان مــســتــم از بــادهٔ دوشــیــنـه		تــا روز قــیــامـت هـم هـشـیـار نـخـواهـم شـد
تـا هـسـت ز نـیـک و بـد در کـیـسـهٔ مـن نـقدی		در کــوی جــوانــمــردان عــیـار نـخـواهـم شـد
آن رفـت کـه مـی‌رفـتـم در صـومـعـه هر باری		جــز بــر در مــیـخـانـه ایـن بـار نـخـواهـم شـد
از تــوبــه و قــرایــی بــیــزار شــدم، لــیــکــن		از رنــدی و قــلــاشــی بــیــزار نـخـواهـم شـد
از دوست به هر خشمی آزرده نخواهم گشت		وز یــار بــه هـر زخـمـی افـگـار نـخـواهـم شـد
چـون یـار مـن او بـاشـد، بـی‌یـار نـخواهم ماند		چـون غـم خورم او باشد غم‌خوار نخواهم شد
تــا دلــبــرم او بــاشــد دل بــر دگــری نــنــهـم		تـا غـم خـورم او بـاشـد غـمـخـوار نخواهم شد
چــون ســاخــتــهٔ دردم در حــلــقــه نــیـارامـم		چـون سـوخـتـهٔ عـشـقـم در نـار نـخـواهـم شد
تـــا هـــســت عــراقــی را در درگــه او بــاری		بــر درگــه ایــن و آن بــســیــار نـخـواهـم شـد

عراقی - غزل شماره ۸۶

مـن بـه خـال لـبت ای دوست گرفتار شدم		چـشـم بـیـمـار تـو را دیـدم و بـیـمـار شـدم
فـارغ از خـود شـدم و کـوس اناالحق بزدم		هــمــچـو مـنـصـور خـریـدار سـرِ دار شـدم
غـم دلـدار فـکـنـده اسـت به جانم، شرری		کــه بــه جـان آمـدم و شـهـره بـازار شـدم
درِ مـیـخـانـه گـشـایید به رویم، شب و روز		که من از مسجد و از مدرسه، بیزار شدم
جــامــه زهــد و ریـا کَنـدم و بـر تـن کـردم		خــرقــه پــیــر خــرابـاتـی و هـشـیـار شـدم
واعــظ شــهــر کــه از پـنـد خـود آزارم داد		از دم رنـــد مـــی‏آلـــوده مـــددکــار شــدم
بــگــذاریــد کــه از بــتــکــده یــادی بـکـنـم		مـن کـه بـا دسـتِ بـت مـیکده، بیدار شدم

امام خمینی

من همیشه فکر می کردم که مثلا ینعی چی که بگی «انا الحق»: من خدام... ؟

خوب منم می تونم؛ تازه از نظر عرفانی و اینها هم خیلی خفن نیست!

اما تازگیا داره یه چیزایی دستم میاد!! یعنی دارم می فهمم که قبلا (و الان) نمی فهمیدم این یعنی چی...

خوب بهم تبریک بگید ؛)

 نازم آن آموزگاری را که در یک نصف روز

دانش‌آموزان عالم را همه دانا کند

ابتدا قانون آزادی نویسد بر زمین

بعد از آن با خونِ هفتاد و دو تن امضا کند

من آهنگ این شعر رو خیلی دوست دارم:

I know you think that I shouldn't still love you
Or tell you that
But if I didn't say it, well I'd still have felt it
Where's the sense in that?
I promise I'm not trying to make your life harder
Or return to where we were

But I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

I know I left too much mess and destruction
To come back again
And I caused nothing but trouble, I understand if you
Can't talk to me again
And if you live by the rules of "it's over"
Then I'm sure that that makes sense

But I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

And when we meet, which I'm sure we will
All that was there will be there still
I'll let it pass and hold my tongue
And you will think that I've moved on

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

که Dido خوندتش، اسم آهنگشم White Flag ه...

من باهارم تو زمين
من زمينم تو درخت
من درختم تو باهار
ناز انگشتاي بارون تو باغم مي‎كنه
ميون جنگلا تاقم مي‎كنه

تو بزرگي مث شب
اگه مهتاب باشه يا نه
                    تو بزرگي
                          مث شب

خود مهتابي تو اصلا، خود مهتابي تو
تازه، وقتي بره مهتاب و هنوز
شب تنها
بايد
راه دوري رو بره تا دم دروازه‎ي روزـ
مث شب گود و بزرگي
مث شب

 
تازه، روزم كه بياد
تو تميزي
مث شبنم
مث صبح

تو مث مخمل ابري
مث بوي علفي
مث اون ململ مه نازكي:
اون ململ مه
كه رو عطر علفا، مثل بلاتكليفي
هاج و واج مونده مردد
ميون موندن و رفتن
ميون مرگ و حيات

مث برفايي تو
تازه آبم كه بشن برفا و عريون بشه كوه
مث اون قله‎ي مغرور بلندي
كه به ابراي سياهي و به باداي بدي مي‎خندي…

من باهارم تو زمين
من زمينم تو درخت
من درختم تو باهار
ناز انگشتاي بارون تو باغم مي‎كنه
ميون جنگلا تاقم مي‎كنه

                                          احمد شاملو

---

---

---

---

---

---

---

        امشب به بر من است آن مایة ناز      یا رب تو کلید صبح در چاه انداز
         ای روشنی صبح به مشرق برگرد      ای ظلمت شب با من بیچاره بساز
امشب شب مهتابه ، حبیبم رو می‌خوام      حبیبم اگر خوابه ، طبیبم رو می‌خوام
                                            ....................
                   کـی باشد و کی      باشد و کی      باشد و کی
                   می باشد و می      باشد و می      باشد و می
                        اوگه لب می      بـوسد و من      گه لب وی
                      او مست زمی      گـــردد و من      مست ز وی
امشب شب مهتابه ، حبیبم رو می‌خوام      حبیبم اگر خوابه ، طبیبم رو می‌خوام
                                            ....................
                 خواب است و بیدارش کنید      مست است و هشیارش کنید
                              گویید فلانی آمده      آن یار جانی آمده
                       آمده حال تو ، احوال تو      سفید روی تو ، سیه موی تو
                                                 ببیند برود
امشب شب مهتابه ، حبیبم رو می‌خوام      حبیبم اگر خوابه ، طبیبم رو می‌خوام

اگر یک تکه الماس در میان گِلی گیر کند و هرگز کشف نشود، آیا از ارزش آن کاسته می شود؟

اگر الماس هرگز کشف نشود پس دیگر چه فرقی می کند که الماس باشد یا یک تکه گل بی ارزش!

اگر توسط چوپانی یافته شود و برای زینت کلاه چوپانی اش از آن استفاده کند چه؟

اگر همان الماس زمانی در گل خفته باشد، زمانی روی کلاه آن چوپان باشد و زمانی دیگر روی تاج پادشاه؛ آیا در ماهیت الماس تقییری ایجاد می کند؟

کسی ممکن است بگوید الماس الماس است، فرقی نمی کند کجا باشد. من می گویم اگر آن الماس فقط تکه ای شیشه بود و پادشاه دچار اشتباه شده بود آیا فرقی می کرد؟ آنچه ما می بینیم زینت بخشی آن شیشه است نه ذات و وجودش را.

من می گویم برای ما آنچه که آن شیشه می کند مهم است نه آنچه که هست. اگر شیشه کار الماس را بکند الماس است، و بر عکس.

اما الماس مهم نیست؛ آدم است که مهم است.
اگر کسی برای ما آدم خوبی باشد؛ آدم خوبی است، و اگر بد باشد بد است!

اما سوال من این است:
اگر کسی برای من خوب باشد و برای دیگری بد باشد، خوب است یا بد؟

خوب و بد را وارد ماجرا نکنم.
اگر کسی برای من دست و دل باز باشد، برای دیگری خسیس؛ دست و دل باز است یا خسیس؟

شاید برای من فرقی نکند، بگویم برای من دست و دل باز است. اما او خودش چه؟ خودش در باره خودش چه قضاوت کند؟
اگر خسست و بخشندگی صفت باشند کدامش را به خود بدهد؟ شاید اینها هم نسبی باشند و باید بگوید "من برای فلانی خسیسم، برای فلانی دست و دل باز". شاید باید معدل بگیرد: "من برای بیشتر افراد بخشنده ام".

هه. در نظر من این نظریات احمقانه اند؛ هرچند شاید بنظر برسد جز این چاره ای وجود ندارد!

شاید مشکلی که من می بینم ار آنجا ناشی می شود که فکر می کنم اگر اینجور صفات (مخصوصا اخلاقی) را به کسی متصف کنیم، باید یک جور اصالت زاتی برای آن قایل شویم.

بنظرم اگر اینجور توصیف ها را همان به یک توصیف وضعیت مانند وضع آن تکه شیشه تقلیل دهیم مشکل من حل می شود. یعنی مثلا وقتی می گوییم فلانی خسیس است منظورمان همان باشد که یعنی فلانی در آن لحظه بخل ورزید؛ نه چیزی بیشتر.

امین ادیبی می گفت افراد در وضعیت های مختلف شخصیت های متفاوت دارند. من از این می فهمم که ما در مورد شرایطی که در آن قرار داریم قضاوت می کنیم و تصمیم می گیریم که چگونه عمل کنیم.

تصویر خارجی ما بازتاب قضاوت ماست. وقتی ما راجع به کسی قضاوت می کنیم راجع به صورتش قضاوت می کنیم -و مشکل من همین جاست-. درحالی که من احساس می کنم اتصاف این صفات به آن مرجع قضاوت (درون ما) است، نه صورت.

سرورم خانم زارع؛ استادم آقای جهانخواه؛ سرورم آقای لوکزاده؛ سرورم آقای میرزایی؛ امروز ناگهان دیدم مرگ حق است؛ دیدم جهان پوچ است؛ پایان زندگی ام را (که اصلا مهم نبود) در برابر خود دیدم. پوچی تصورم از دنیا (محل پست) را حس کردم. برج بلندی که از آمال و آرزو ها بنا کرده بودم در برابر چشمم فرو ریخت. به حقیقت در یافتم که به مدد قلبم است (که هنوز می تپد) که هنوز هستم. و چه پست و حقیرم. چون مورچگانی که در بچگی زیر پاهایم له می کردم. بودن من مهم نیست. می توانم نباشم. و به کسی بر نمی خورد. اگر بمیرم جهان از حرکت باز نمی ایستد. تف بر این جهان. ما ملئبه ی بازی های آن شدیم. پس از فردا باید انتظار چه را داشته باشم؟ تمام تمنای من از جهان داستانی خوش بود. داستانی که برای کودکان پیش از خواب تعریف می کنند. داستانی که قهرمان آن نه خیلی سختی می کشد؛ نه خیلی قرق در خوشی است؛ نه با تمام جهان برای پیروزی می جنگد؛ و نه از همان اول پیروز است. از آن داستان ها که پیام اخلاقی دارد. از آن داستان ها که قهرمانشان را دوست می داری. از آن داستان ها که می توانی نظیرشان را در همین دنیا بیابی. این تمام تمنای من از بودن بود. پس از فردا باید انتظار چه چیز را داشته باشم؟

تا کی به تمنای وصال تو یگانه
اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه
خواهد که سرآید غم هجران تو یا نه
ای تیره غمت را دل عشاق نشانه
جمعی به تو مشغول و تو غایب زمیانه
رفتم به در صومعه عابد و زاهد
دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد
در میکده رهبانم و در صومعه عابد
گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد
یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه
روزی که برفتند حریفان پی هر کار
زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار
من یار طلب کردم و او جلوه گه یار
حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار
او خانه همی جوید و من صاحب خانه
هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو
هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو
در میکده و دیر که جانانه تویی تو
مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو
مقصود تویی ...کعبه و بتخانه بهانه
بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید
پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید
عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید
یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید
دیوانه منم ..من که روم خانه به خانه
عاقل به قوانین خرد راه تو پوید
دیوانه برون از همه آئین تو جوید
تا غنچهء بشکفتهء این باغ که بوید
هر کس به بهانی صفت حمد تو گوید
بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه
بیچاره بهایی که دلش زار غم توست
هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست
امید وی از عاطفت دم به دم توست
تقصیر "خیالی" به امید کرم توست
یعنی که گنه را به از این نیست بهانه
"شیخ بهایی"

وقتی دلم میگیره میام اینجا یه چیزی بنویسم. اما بعد دستم می لرزه. چی بنویسم؟

یا دارم یه آهنگ گوش میدم که وصف حال و هوای دلمه یا یه شعر که قدیما یا جدیدا خوندم یهو تو سرم شروع می کنه به زمزمه کردن خودش.
پس تصمیمم رو می گیرم و بجای اینکه از خودم چیزی بنویسم متن اون شعرو پیدا می کنم و اینجا آپ می کنم.
خودم اینکار رو دوست دارم. بعدا که میام اینجا و اون شعرا رو میخونم لذت می برم.

این منو یاد گزشته میندازه. اون موقع که یبار تصمیم گرفتم شاعر بشم!
خاطرم هست که یه چند بیتی هم اونموقعها که خیلی دل پرسودایی داشتم گفتم! اما خیلی زود به نتیجه رسیدم که "چه زنم چونای هردم، زنوای شوق او دم - که لسان الغیب خوشتر بنوازد این نوا را". هرچی من دلم میخواست که با شعر بگم؛ شاعرای قبل از من خوشتر از من اون صدا رو ساز کرده بودند. پس فقط باید شعرایی رو که دوست داشتم پیدا می کردم و حفظ می کردم. این کار بهتر بود.

حالا هم همینطوره. اون جور چیزایی که منو پای این صفحه میاره تا چیزی بنویسم به زبان حال این اشعار لطیفتر و قشنگتره.

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتيم
پر گشوديم و درآن خلوت دلخواسته گشتيم
ساعتی بر لب آن جوی نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
يادم آيد تو به من گفتی از اين عشق حذر کن
لحظه ای چند بر اين آب نظر کن
آب آيينه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است
تا فراموش کنی چندی از اين شهر سفر کن
با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم
سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به سنگ زدی من نرميدم نگسستم
بازگفتم که تو صيادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم

اشکی از شاخه فرو ريخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگريخت
اشک در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد
يادم آيد که دگر از تو جوابی نشنيدم
پای دردامن اندوه کشيدم
نگسستم نرميدم
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نکنی ديگر از آن کوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم. . .

فریدون مشیری

در دلم چیزی هست

                   مثل یک بیشه نور  مثل خواب دم صبح

وچنان بی تابم که دلم می خواهد

                         بدوم تا ته دشت بروم تا سر کوه

دورها آواییست که مرا می خواند...

سهراب

---

باز یکبار دیگر دلم آتش گرفتست
باز رنگ خون سیاوش گرفتست

"خانه ام آتش گرفتست
آتشی جانسوز
هر طرف می سوزد این آتش
پرده ها و فرش ها را
تارشان با پود
من به هر سو می دوم گریان
در لهیب آتش پر دود
وز میان خنده هایم تلخ
و خروش گریه ام ناشاد
از درون خسته سوزان
می کنم فریاد ، ای فریاد
خانه ام آتش گرفتست
آتشی بی رحم
همچنان می سوزد این آتش
نقش هایی را که من
بستم به خون دل
بر سر و چشم درو دیوار
در شب رسوای بی ساحل
وای بر من
وای بر من
سوزد و سوزد غنچه هایی را که پروردم
بدشواری در دهان گود گلدان ها
روز های سخت بیماری
از فراز بامهاشان شاد
دشمنانم موزیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش بجان ناظر
در پناه این مشبک شب
من بهر سو می دوم گریان
از این بیداد می کنم فریاد ، ای فریاد
وای بر من همچنان می سوزد این آتش
آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان
وانچه دارد منظر و ایوان
من بدستان پر از تاول
این طرف را می کنم خاموش
وز لهیب آن روم از هوش
زان دگر سو شعله برخیزد ، بگردش دود

تا سحرگاهان که میداند
که بود من شود نابود

خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا : « مشت خاکستر »
وای آیا هیچ سر بر می کنند از خواب
مهربان همسایگانم ازپی امداد
سوزدم این آتش بیداد گر بنیاد
می کنم فریاد ، ای فریــــــــــــــاد ، فریــــــــــــــــــــاد" م.امید

نوشته نشد!

عبارتی که کاتبان نامه ی اعمال من بیشتر خواهند نوشت!

پس؛
    نوشته نشو!

یک نفس ای پیک سحری
بر سر کویـش کــن گذری
گو که ز حجرش به فغـــانم به فغـــانم

ای که به عشقت زنده منم
گفتی از عشقـــت دم نزنم
من نتــــــــوانم نتـــــــــوانم نتــــــــوانم

من غرق گناهم، تو عذر گنــاهی
روزو شبم را، تو چو مهری تو چو ماهی
چه شود گر مرا رهانی ز سیاهی

چون باده به جوشم، در جــوش و خروشم
من سر زلفت به دو عالم نفروشم
روزو شبم را، تو چو مهری تو چو ماهی

یک نفس ای پیک سحری
بر سر کویـش کــن گذری
گو که ز حجرش به فغـــانم به فغـــانم

ای که به عشقت زنده منم
گفتی از عشقـــت دم نزنم
من نتــــــــوانم نتـــــــــوانم نتــــــــوانم

همه شب بر ماه و پروین نگرم
مگر آید رخــــسارت در نظرم
چه بگویم، چه بگویم، به که بگویم این راز
غــمـم ایـن بـس، که مرا کــس، نبود دمساز

یک نفس ای پیک سحری
بر سر کویـش کــن گذری
گو که ز هجرش به فغـــانم به فغـــانم

ای که به عشقت زنده منم
گفتی از عشقـــت دم نزنم
من نتــــــــوانم نتـــــــــوانم نتــــــــوانم

حامد،

بعضی وقتا، فقط بعضی وقتا احساس می کنم می خواهم بنویسم. نه نوشته ی قشنگ؛ فقط یه چیزی که ناگهان از اعماق وجودم شعله می کشه و راهشو بزور بسمت سطح وجودم باز می کنه تا ابراز بشه. گفته بشه. شنیده بشه. مهم نیست توسط کی. مهم اینه که فهمیده بشه.
کویریات یعنی این!

یه وبلاگ دیگه داشتم به اسم خم می . البته اینسری که رفتم چکش کردم دیدم نیست. یه وبلاگ دیگه بود به همین اسم با یه میم کمتر با همون استایل من و البته جدید! نمیدونم وبلاگم پاک شده؟ من آدرسو فراموش کردم و یادم رفته؟ خلاصه کنم؛ کویریات همین شکلی می مونه اما خم می رو دوباره راه میندازم و امیدوارم اونیکی وبلاگی تر باشه! ;)

تو ای چنگی، چه دلتنگی؟ بزن آهنگی...

تو اي چنگی چه دلتنگی بزن آهنگی

بيا بگذر از اين رنج و از اين دلتنگی

خم باده بجوشاند چرا خاموشی

جهانی در خروش آمد چرا خاموشی

چمن خرم شده، سبوي بلبل از

مي شبنم شده، فکر می و مينا کن

اگر خواهی که دل، تهی از غم کنی

دلی خرم کنی، شور و شری بر پا کن

روی گردان از شب مهتابی

مگر مدهوشی مگر در خوابی

شب مهتابی فکر می و مينا کن

سبويی بشکن و هنگامه ای بر پا کن

چرا جام محبت را بشکستی

نمي خواهی زسر گيری سرمستی

پس ِ زانو چو غمخواران بنشستی

به دنيای فراموشی دلبستی

بر خيز شوری در دلها کن

اي همرازم، خوش آوازم

با ياد تو، در پروازم

با ساز تو در هر زمان دمسازم

آقا کسی نظری نداره راجع به اینکه چرا باید وبلاگ بنویسیم؟ یا اینکه اصلا چی باید بنویسیم؟

راجع به خودم اینو بگم که گاهی حتی خودمم تعجب می کنم که چقدر وابسطه به دلیل و علتم برای انجام دادن کارهام و تصمیماتم!

برف می آید و همین مهم است!

اما اگر از امتحانات بپرسی بهت می گم که اولیشو گند زدم آقا...!

البته چیز دیگه ای می خواستم بنویسم، ولی همین مهمه که برف میاد! باقیشو ولش... .

آقا در عجبم که پس چرا این فرایند گرخیزش اینبار افاقه نکرد؟ آقا بد گرخیدما اما... . باید آخرش دید که چی میشه.

مخلص کلام اینکه:
    آقا امیر تورو خدا اون سیدی محسن نامجوتو زود وردار بیار که بدجوری محتاجش شدیم!!

ناگهان در راه برگشتن، انعکاسی دیدم...

کسی با موی سپید... کسی با موی سیاه...
چشمانم وا شده بود... .هر دو را با هم می دیدم... .
پیر مرد را... و جوان را... .
کسی گفت: پیری در راه است! ترسیدم.

گفتم چه کنم؟

بازتاب را دیدم. پیر و جوان هردو خسته بودند. مرد جوان بیتاب از خستگی، درپی چاره ای بود. پیرمرد دل را سپرده بود به قسمت با خود می اندیشید چاره ای نیست! تنها باید کاری کرد تا تحمل این وضع آسوده تر شود.

چشمانم گشوده شد! پیر آن است که ناامید شده از چاره جویی. آنکه در راه مشکلات زندگی تنها چگونه تاب آوردن را می بیند

{ادامه داشت :( }

سعدی نشسته بر دل، مهرت به روزگاران               بیرون نمی توان کرد، الا به روزگاران

دوستان من، انوش و رامین. حرف هایی که امروز زده شد شاید برای شما تنها جالب بود، اما باید بدانید اینها برای من مهم بود و نه فقط جالب. مطالب امروز شاید روزی برای شما سوال بوده یا حتی برای مدتی دغدغه ی فکریتان اما برای من این حرف ها یعنی جزئی از زندگیم. یعنی تکرار هر روزه ی افکارم.
از شما که جدا شدم شاد بودم و دل خوشی داشتم، باخود اندیشیدم برای اینکه اکنون می دانم حرف من تنها حرف دنیا نیست، برای اینکه امروز می دانم کسان دیگری هم هستند که دیگر گون می اندیشند و کسانی که شادتر از منند. اما دریغا که چون به خانه نزدیک شدم یادم آمد. بغض فرو خورده ای را که در کنار شما بفراموشی می سپارمش. درد من نه آن است که با شما گفتم. که بتو پیشتر گفتم: مهم این نیست که چگونه فردا کنـ(یـ)م. مهم برای من این است که با شما فردا کنم. آری شاید مهندسی برای من پا گزاشتن بر روی فهم و شعورم باشد لیکن آنچه مهمتر است هویت من است. من ناگهان خود را بی شما دیدم. تمام دوستان من که مهم هستید. تمام شما که هرچند در حقتان کوتاهی کردم که انسانم و ... اما هرگز در ذهن خود در باورداشتهای خود بشما خیانت نورزیدم. پیشتر این را بتو گفته بودم. پیش از این شاید فراق دوستی، شاید گم کردن حقیقتی-هویتی برایم ساده بود اما امروز نه که انگار در پس خود بجستجوی شمام که پیشینه ی منید که هویتم شدید. انگار این گله و یاءس و نا امیدی تنها فریاد فراق فراق من است بسودای دوستان که امروز ازشان جدایم.

هویت. براستی اگر روزی بیدارمان کنند و بگویند که هر چه پیشتر بودید دروغی و خابی بیش نبوده چگونه شوید و چه خواهید کرد. من ساده می انگاشتم. در اشتباه بودم. فکر می کردم می شود چشم را بست و تنها ادامه داد. انوش مهره ی سوخته به این معنا درست است و تنها به همین معنا که نمی توانیم مهم توین اتفاقات زندگیمان را ساده بگیریم و ساده بگزریم. اما اتوپیای من اینگونه است. بگزار ساده بگیریم و ساده بگزریم تا فراموش کنیم انچه را که باید فراموش کنیم.

خدایا!

 «رشته کن از بی شکلی؛ گزران از مروارید زمان و مکان
       باشد که نماند مرز؛ باشد که نماند نام»

فکر کنم سهراب هم در دوره ی سوم تحول و تکامل اعتقاداتش بوده که این شعر رو گفته(مثل نماز امروز من). البته اگر اینطور بوده باشه هرگز به دوره ی چهارم نرسیده!

عجب بارونی -رگبار- زد این آخر تابستونی. آقا ما اینجا نوشتنو تعطیل کردیم به این خیال که تو بلاگای دیگمون می نویسیم، اما دریغا که تعطیل این بلاگ همانا و تعطیل بلاگ نویسی هم همانا!!
البته بگم که خیلی هم دیگه ارادتی به بلاگ نویسی -با اون سبک عجیبش- نداشتم ولی خوب بقول شاعر تا چی بهتر از هیچی. آقا این شعر قایق کاغذی منصورو شنیدید؟ عجب آهنگیه! خداییش حیفه یکی انقد مجذوب یه سبک آهنگ بشه که فرست شنیدن اینجور آهنگا رو از دست بده. حالا که فک می کنم می بینم آقا امین همین بهترین جواب برای ادعای شماست. آقا نمیشه که مثلا یکی همچون شیفته ی نقاشی بشه که وقتی میره سینما بگه کارگردانش هیچی از کمپزیت رنگ و ... نمی دونسته.
آقا جان حق با شماست شاید از لحاظ بار اخلاقی یا ارزشی که بر اثر تبحر در نواختن آلات موسیقی بوجود میاد موسیقی پاپ و غیر زالک بقول شما خیلی چیپ باشه! اما این حکایت همونه که یکی انتظار داشته باشه رو پرده ی سینما ملاک های یک تابلوی نقاشی رو پیدا کنه! اصلا آقا ما که میریم سینما لذت زاید الوصفی پیدا می کنیم که برعکس اصلا گالری نقاشی که میریم حوسلمون سر میره!!!

خلاصش اینکه آقا امیر ماهی یکی یه سر به اینجا بزن؛ شاید بازم از سر خیلی بیکاری مثل امروز یه چیزی اینجا نوشتیم که مایه ی آبرو -یا شایدم خجالت- وبلاگ نویسها شد.